บทที่ 31 แม่ร้องไห้เหรอคะ?

“กูไล่ยัยนั่นไปเองต่างหาก”

“ถุย สภาพมึงตอนนั้นเหมือนหมาขี้เรื้อนโดนทิ้งไม่มีผิด”

รามสูรแสยะยิ้ม ก่อนจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ กอดอกมองอินทนิลด้วยสายตาเย้ยหยัน

"เออ ก็ใช่ไง มึงลองมีเมีย แล้วให้เมียไปมีชู้ดูดิ เป็นมึงมึงทนได้หรอ"

อินทนิลมองเพื่อนสนิทด้วยความสมเพช ก่อนจะหยิบพลาสเตอร์ยาออกจากกระเป๋าเสื้อ...